Gwiazdy WWE.

GWIAZDY


Największą gwiazdą tej zawodowej formy zapasów był Hulk Hogan, który w latach 80. i na początku 90. XX wieku spopularyzował wrestling nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale i na całym świecie.

Inni obecni znani wrestlerzy z WWE to m.in.: Big Show, The Undertaker, CM Punk, Rey Mysterio, The Miz, Edge, Triple H, Randy Orton czy John Cena. W historii WWE byli również polscy wrestlerzy np. Ivan Putski, który uczył Shawna Michaelsa oraz Killer Kowalski, który uczył Triple H'a.

W Meksyku tego rodzaju widowiska noszą nazwę Lucha libre (z hiszpańskiego wolna walka). Najbardziej znanym zawodnikiem lucha libre był zmarły w 1984 roku Rudolfo "El Santo" Guzman Huerta, który oprócz sławy scenicznej na ringu zdobył sławę wśród widowni kinowej, występując w meksykańskich filmach przygodowych pod przydomkiem Święty. Został zapamiętany jako bohater pozytywny, choć nigdy nie pokazał twarzy. Swoją postacią kreował postawę "dobra zwyciężającego zło".

Wrestling jest alternatywną szansą dla byłych sportowców, z możliwością powrotu do sportu po kontuzji. Przykładami takich zawodników są Bill Goldberg, Mark Henry lub Randy Savage.

Walkę w wrestlingu można wygrać na 5 różnych sposobów. Jeśli stawką walki jest pas mistrzowski, zawodnik rzucający wyzwanie przejmie czempionat tylko wtedy, gdy wygra przez pinning (pin) lub submission.


Najczęściej spotykana droga do zwycięstwa. Polega na przytrzymaniu zawodnika na plecach do momentu, aż sędzia doliczy do trzech, za każdym razem uderzając ręką w matę. Liczenie zwykle trwa 3 sekundy, ale dokładny czas zależy od sędziego – w przypadkach ustanawiania tzw. sędziów specjalnych (zwykle preferujących jednego zawodnika), liczenie może być przeciągane lub przyspieszane. Pin można przerwać odrywając jedną łopatkę od maty lub przez tzw. rope break. Komentatorzy próby pinu określają jako pinfall, cover, one-two-three lub 3-count, zaś po polsku – przypięcie i przyłożenie. Rope break jest to dotknięcie lin w trakcie pinu obojętnie jakąś częścią ciała. Tak samo rope break służy do przerwania dźwigni.



Założenie chwytu, po którym przeciwnik sam się poddaje. Poddanie następuje przez trzykrotne uderzenie ręką w matę lub ramię przeciwnika, a w chwytach blokujących ręce – przez werbalne (słowne) poinformowanie sędziego o poddaniu. Podobnie jak pin, chwyt można przerwać przez rope break. Wygrana przez submission jest też nazywana wygraną przez tap-out, a w Polsce – zwycięstwem przez tzw. odklepanie.


Sędzia zwykle rozpoczyna liczenie do nokautu, gdy dwaj zawodnicy leżą na ziemi. Liczenie odbywa się tak samo, jak w innych sportach walki, jednak znacznie wolniej.
czyna wtedy liczenie do 10 lub 20 (w zależności od federacji). Jeśli zawodnik nie wróci na ring przed końcem liczenia – przegrywa. W Polsce ten sposób zwycięstwa nazywa się wyliczeniem lub wyliczeniem poza ringowym.


Dyskwalifikacja następuje w przypadku rażącego naruszenia zasad. Najczęstszymi jej powodami są:

* Użycie przedmiotu w charakterze broni.
* Gryzienie przeciwnika.
* Ciągnięcie rywala za włosy.
* Ignorowanie rope breaku.
* Atak na sędziego.
* Ciągłe ataki na przeciwnika opierającego się na słupku w rogu ringu.
* Cios poniżej pasa.
* Wtrącenie się do walki osoby trzeciej (lub dodatkowej gdy w ringu walczy więcej niż dwie osoby).